Bresser Kamera Zestaw do guidingu AR90/500
- Typ czujnikaMatryca CMOS (Sony IMX290)
- Wielkość czipu (mm)5,6 x 3,1
- Megapiksel2,12
- Rozmiar piksela2,9
od 1 770,00 zł
Kamerę astronomiczną podłącza się do teleskopu w miejsce okularu i do komputera przez USB; zwykle nie ma własnego ekranu.
Kamery planetarne mają małe piksele i szybki odczyt: nagrywają film, z którego program składa najlepsze klatki. Kamery do głębokiego nieba mają większe matryce i często chłodzenie, które zmniejsza szum przy długim naświetlaniu. Do zdjęć dochodzą koła filtrowe i akcesoria do guidingu.
od 1 770,00 zł
od 4 290,00 zł
od 3 980,00 zł
od 4 200,00 zł
od 3 890,00 zł
od 5 300,00 zł
od 3 750,00 zł
od 3 840,00 zł
od 3 710,00 zł
od 8 800,00 zł
od 5 800,00 zł
od 6 200,00 zł
od 6 000,00 zł
od 8 100,00 zł
od 8 200,00 zł
od 8 100,00 zł
od 2 210,00 zł
od 1 410,00 zł
od 1 100,00 zł
Celestron Kamera Origin 678C Color to kamera astronomiczna przeznaczona dla obserwatorów i astrofotografów. Wyposażona jest w matrycę CMO…
od 2 749,00 zł
Kamera planetarna nagrywa krótki film Księżyca, planety albo Słońca z filtrem, często setki klatek na sekundę. Powietrze nad teleskopem drga, więc większość klatek jest rozmyta, ale część trafia na chwilę spokoju. Program wybiera najostrzejsze klatki i składa je w jedno zdjęcie, na którym widać więcej niż w okularze. Kamera planetarna ma mały sensor i małe piksele, więc pracuje przy długiej ogniskowej, często z soczewką Barlowa. Taka kamera nadaje się też do guidingu.
Mgławice i galaktyki fotografuje się klatkami po kilkadziesiąt sekund albo kilka minut, a potem składa dziesiątki takich klatek w jedno zdjęcie. Przy długim naświetlaniu matryca się nagrzewa i szumi, dlatego kamery do głębokiego nieba mają chłodzenie, które obniża temperaturę matrycy poniżej temperatury otoczenia. Stała temperatura pozwala też zrobić klatki kalibracyjne, które usuwają szum ze zdjęcia. Większa matryca obejmuje większy fragment nieba z tym samym teleskopem.
Kamera kolorowa robi zdjęcie barwne od razu, więc obsługa jest prostsza. Kamera monochromatyczna potrzebuje filtrów i koła filtrowego, ale jest czulsza, bo każdy piksel zbiera całe światło. Z filtrami wąskopasmowymi H-alfa, OIII i SII fotografuje mgławice emisyjne nawet z miasta, a z filtrami L, R, G i B robi zdjęcia barwne złożone z kilku serii klatek. Kamera kolorowa z filtrem dwupasmowym też dobrze pokazuje mgławice emisyjne z jasnego nieba.
Skala zdjęcia zależy od wielkości piksela i ogniskowej teleskopu. Małe piksele przy długiej ogniskowej rejestrują drobniejsze szczegóły, niż pozwala spokój powietrza, i niepotrzebnie zmniejszają czułość. Duże piksele przy krótkiej ogniskowej dają kanciaste gwiazdy. Dlatego kamerę dobiera się do teleskopu, a producenci kamer i programy astronomiczne mają kalkulatory, które pokazują pole i skalę dla danego zestawu.
Koło filtrowe obraca filtry przed matrycą kamery monochromatycznej, więc w nocy nie trzeba ich zmieniać ręcznie. Elektryczne koło steruje się z komputera i zmienia filtr w trakcie sesji. Wielkość filtrów dobiera się do matrycy: duże matryce potrzebują filtrów 36 albo 50 mm, żeby na brzegach zdjęcia nie było winiety.
Przy długich klatkach montaż musi prowadzić teleskop bardzo dokładnie. Guiding robi to tak, że mała kamera patrzy na gwiazdę przez lunetkę guidującą albo przystawkę pozaosiową, a program co kilka sekund wysyła montażowi poprawki. Do guidingu potrzebny jest montaż z napędem w obu osiach i gniazdem do autoguidera albo sterowaniem z komputera.
Kamerę łączy się z teleskopem adapterem T2 albo tuleją 1,25 cala, a przy korektorze pierścieniami, które ustawiają odległość roboczą. Kamera potrzebuje sterowników i programu do zapisu zdjęć, a kamera z chłodzeniem także zasilania 12 V. Okienko matrycy czyści się gruszką, a smugi usuwa płynem do optyki, bez dotykania samej matrycy. Kable USB mocuje się do montażu opaskami, żeby nie szarpały kamerą przy obrocie.