Używane wyciągi okularowe
Wyciąg okularowy to mechanizm, który przy rozsądnym użytkowaniu służy wiele lat.
Czytaj więcej
W używanym wyciągu sprawdza się płynność ruchu, luzy i to, czy utrzyma ciężar kamery bez ślizgania. Najważniejsze jest dopasowanie: płyta montażowa wyciągu musi pasować do tubusu konkretnego teleskopu, a tuleja do okularów i adapterów. Wyciąg najlepiej sprawdzić z okularem i z kamerą, przy teleskopie skierowanym w zenit.
Brak wyników.
Ruch i luzy
Rura wyciągu powinna przesuwać się płynnie w całym zakresie, bez przeskoków i twardych miejsc. Przy zmianie kierunku kręcenia obraz powinien ruszać od razu, bez martwego zakresu. Luz sprawdza się, chwytając rurę i delikatnie nią poruszając na boki: rura nie powinna się kiwać. Mikrofokuser powinien pracować równo w obie strony i przenosić ruch bez poślizgu.
Czytaj więcej
Crayford pod obciążeniem
W wyciągu Crayforda rurę przesuwa tarciem gładki wałek. Pod ciężarem kamery skierowanej w zenit rura może się ślizgać, jeśli dociąg jest za słaby albo wałek zabrudzony. Dociąg reguluje się śrubą, a zabrudzony wałek czyści alkoholem. Spłaszczona rura albo wałek z rowkiem wytartym przez zbyt mocny docisk to zużycie, którego regulacją nie da się usunąć.
Wyciągi zębatkowe i śrubowe
Wyciąg zębatkowy ogląda się pod kątem zębatki: wyłamane albo wytarte zęby dają skoki przy ustawianiu ostrości. Luz między zębatką a kołem da się zwykle skasować regulacją. Wyciąg śrubowy, w którym tuleja obraca się na gwincie, powinien obracać się równo i bez luzu, a jego blokada trzymać pozycję.
Dopasowanie do teleskopu
Wyciągi do wymiany sprzedaje się z płytami dopasowanymi do konkretnych tubusów. Przy zakupie sprawdza się średnicę tubusu, krzywiznę płyty i rozstaw otworów. Wyciąg niskoprofilowy do Newtona zostawia więcej miejsca na kamerę i korektor, a wyciąg z tyłu Schmidta-Cassegraina przykręca się do gwintu tubusu. Warto zapytać sprzedającego, z jakim teleskopem wyciąg pracował i czy kamera łapała z nim ostrość.
Średnica i zakres ruchu
Wyciąg 2-calowy przyjmuje okulary 2-calowe i przez redukcję 1,25-calowe. Większe wyciągi do zdjęć mają tuleje 2,5 albo 3 cale i nie przycinają stożka światła przy dużych matrycach. Zakres ruchu musi wystarczyć, żeby złapać ostrość z okularem, nasadką i kamerą. Przy zakupie warto zapytać, ile milimetrów wysuwa się rura i z jakim sprzętem łapała ostrość.
Smar i zima
Zastygły smar w zębatce albo na wałku sprawia, że wyciąg chodzi ciężko w zimną noc. Wyczyszczenie i nowy smar zwykle to usuwają, więc ciężko chodzący wyciąg nie musi być zużyty. Wyciąg przechowuje się z zaślepką, żeby kurz nie wpadał do tubusu i nie osadzał się na smarze.
Zacisk i obrotnica
Okular albo adapter trzyma się w wyciągu śrubą albo pierścieniem zaciskowym. Pierścień zaciskowy trzyma równo i nie rysuje tulei, śruba może zostawiać ślady i przechylać kamerę. Obrotnica powinna obracać kamerę płynnie i blokować się bez luzu. Śruba blokująca rurę powinna trzymać ją po ustawieniu ostrości.
Silnik ostrości
Wyciągi sprzedawane po astrofotografach często mają zamontowany silnik ostrości. Przy zakupie sprawdza się, czy silnik przesuwa rurę bez ślizgania, czy sterownik działa z komputerem i czy w komplecie są wsporniki i sprzęgło.
Co podać w ogłoszeniu
W ogłoszeniu podaje się typ wyciągu, średnicę tulei, zakres ruchu, nośność, płytę montażową i teleskop, do którego pasował. Krótki film z pracy wyciągu pod obciążeniem odpowiada na najważniejsze pytania kupujących. Warto dodać, czy w komplecie są śruby montażowe.