Używane akcesoria do guidingu
Kamery prowadzące, lunetki guidujące, przystawki pozaosiowe i autoguidery często zmieniają właściciela razem z całym zestawem do zdjęć.
Czytaj więcej
Przy zakupie sprawdza się kamerę z komputerem i programem do guidingu, optykę lunetki pod światło i to, czy obejmy oraz stopka pasują do posiadanego teleskopu. W przystawce pozaosiowej ogląda się pryzmat i regulację jego położenia.
Brak wyników.
Kamera prowadząca
Kamerę prowadzącą podłącza się do komputera i uruchamia w programie do guidingu albo do zdjęć planet. Powinna łączyć się bez kłopotów, pokazywać obraz i reagować na zmianę czasu naświetlania. Klatka z zakrytą kamerą pokazuje gorące piksele; kilka jest normalnych, ale całe jasne kolumny przeszkadzają programowi w znalezieniu gwiazdy. Gniazdo ST-4, jeśli kamera je ma, powinno mieć cały przewód. Sterowniki muszą działać z aktualnym systemem.
Czytaj więcej
Kamera prowadząca do planet
Wiele kamer prowadzących to małe kamery planetarne, które równie dobrze nagrywają film Księżyca czy Jowisza. Kupując taką kamerę z drugiej ręki, dostaje się więc dwa narzędzia. Monochromatyczna kamera jest czulsza i łatwiej znajduje słabe gwiazdy w polu przystawki pozaosiowej, a kolorowa sprawdza się przy planetach bez filtrów. Chłodzenie w kamerze prowadzącej nie jest potrzebne, bo pracuje ona krótkimi klatkami.
Lunetka guidująca
Lunetkę guidującą ogląda się pod światło od strony obiektywu, szukając grzyba i plam. Obejmy powinny trzymać lunetkę sztywno, bez luzu, bo każde ugięcie lunetki względem teleskopu głównego psuje prowadzenie. Wyciąg albo tuleja z pierścieniem zaciskowym powinny trzymać kamerę pewnie, a ostrość dawać się zablokować. Lunetka mocowana w stopce szukacza musi pasować do stopki posiadanego teleskopu.
Przystawka pozaosiowa
Przystawka pozaosiowa ma małe pryzmatyczne lusterko, które odbija część światła do kamery prowadzącej. Pryzmat ogląda się z bliska: powierzchnia nie powinna mieć odprysków ani zacieków, a mechanizm regulacji jego wysunięcia działać płynnie. Przystawka wymaga dokładnego ustawienia odległości roboczej obu kamer, więc przydają się pierścienie i adaptery, którymi poprzedni właściciel ustawił zestaw. Gwinty po obu stronach muszą pasować do korektora i kamery.
Autoguidery bez komputera
Autoguider z wbudowanym procesorem sam analizuje obraz gwiazdy i wysyła poprawki do montażu przez kabel ST-4. Przy zakupie sprawdza się, czy włącza się, wyświetla obraz albo informacje i czy w komplecie jest kabel do montażu i zasilanie. Starsze autoguidery mogą mieć mniej czułe kamery, którym trudniej znaleźć gwiazdę w polu przystawki pozaosiowej.
Zestawy do guidingu
Zestaw do guidingu to zwykle lunetka z obejmami, kamera i kable. Taki komplet jest wygodny, bo elementy są do siebie dopasowane i wiadomo, że łapią ostrość. Przy zakupie spisuje się wszystkie elementy z ogłoszenia i sprawdza je przy odbiorze, bo przedłużka do ostrości albo kabel ST-4 łatwo giną.
Montaż do guidingu
Guiding wymaga montażu z napędem w obu osiach i gniazdem do autoguidera albo sterowaniem z komputera. Przed zakupem akcesoriów warto sprawdzić, czy posiadany montaż ma takie gniazdo, i jaki przewód jest potrzebny do połączenia.
Co podać w ogłoszeniu
W ogłoszeniu podaje się model kamery, średnicę i ogniskową lunetki, rodzaj mocowania, gwinty przystawki i listę kabli. Zrzut ekranu z programu do guidingu z zapisanym wykresem prowadzenia odpowiada na najważniejsze pytanie kupującego, a zdjęcie gniazd i kabli pokazuje ich stan.