Używane lornetki astronomiczne
Duże lornetki astronomiczne, takie jak 15x70, 20x80 i 25x100, są ciężkie i długie, więc po latach używania częściej niż małe tracą kolimację.
Czytaj więcej
W używanym egzemplarzu najważniejszy jest test na gwieździe: obraz z obu tubusów musi zlewać się w jeden punkt bez wysiłku oczu. Pod światło ogląda się obiektywy, szukając grzyba i mgiełki. Lornetka 10x50 to częsty pierwszy przyrząd do nieba i dobrze trzyma się na rynku wtórnym.
Brak wyników.
Kolimacja na gwieździe
Lornetkę astronomiczną najlepiej sprawdzić w nocy, na jasnej gwieździe albo planecie. Gwiazda powinna być jednym punktem, a oczy nie powinny się męczyć przy dłuższym patrzeniu. Jeśli obraz po chwili rozjeżdża się na dwa albo trzeba się wysilać, żeby go złożyć, lornetka jest rozkolimowana. W dzień można zrobić to samo na odległym kominie albo antenie. Duże lornetki często mają śruby, którymi ustawia się kolimację, ale samodzielna regulacja bez doświadczenia łatwo pogarsza sprawę.
Czytaj więcej
Obiektywy i pryzmaty
Duże obiektywy zbierają więcej kurzu i wilgoci, więc ogląda się je pod światło latarki, szukając nitek grzyba, mgiełki i zacieków. Drobny kurz w środku nie przeszkadza. Pryzmaty ogląda się od strony okularów: przy patrzeniu pod światło na wyjście okularu powinna być widoczna okrągła, równo oświetlona plamka. Kwadratowe zaciemnienia na brzegach plamki wskazują na pryzmaty ze szkła BK-7 albo zbyt małe pryzmaty.
Ostrość osobno w każdym okularze
Wiele dużych lornetek ma ostrość ustawianą osobno w każdym okularze. Każdy okular powinien obracać się płynnie w całym zakresie i trzymać pozycję. Ustawia się je na gwieździe, aż stanie się najmniejszym punktem, najpierw jednym okiem, potem drugim. W lornetkach z centralnym pokrętłem sprawdza się dodatkowo korekcję dioptrii.
Lornetka 10x50 z drugiej ręki
Lornetki 10x50 i 7x50 to najpopularniejsze lornetki do nieba i na giełdzie jest ich dużo. Można je trzymać w rękach, więc nie wymagają statywu, a w dzień dobrze sprawdzają się też na spacerze. Oględziny takiej lornetki zajmują kilka minut: kolimacja na odległym obiekcie, soczewki pod światło, pokrętło ostrości i zawias. Lornetka z pryzmatami Porro w tym rozmiarze to częsty i trwały wybór.
Lornetki kątowe
Lornetki z okularami pod kątem 45° albo 90° często mają wymienne okulary z tuleją 1,25 cala. Przy zakupie sprawdza się, czy oba okulary z każdej pary są takie same, i czy po wymianie obrazy nadal się zlewają. Rozstaw okularów powinien dać się ustawić płynnie i pewnie zablokować. Takie lornetki są ciężkie i sprzedawane zwykle z montażem albo statywem, które warto obejrzeć razem z nimi.
Statyw i adapter
Dużą lornetkę astronomiczną zawsze stawia się na statywie. Adapter statywowy wkręcany w gniazdo na zawiasie albo obejma na korpusie bywają w komplecie. Statyw musi utrzymać lornetkę skierowaną wysoko nad horyzont bez opadania, a głowica pozwalać płynnie ją prowadzić. Montaż widłowy do dużej lornetki to osobna, sporej wielkości część zestawu.
Test na Księżycu i planetach
Na Księżycu lornetka powinna pokazywać ostre kratery przy brzegu tarczy i granicy dnia i nocy. Przy Jowiszu powinny być widoczne cztery księżyce jako ostre punkty obok tarczy. Fioletowa obwódka wokół jasnego Księżyca w dużej lornetce jest normalna przy zwykłym szkle, a w lornetkach ze szkłem ED powinna być słaba.
Co podać w ogłoszeniu
W ogłoszeniu podaje się model, powiększenie i średnicę obiektywów, rodzaj okularów, stan optyki i kolimacji oraz komplet: adapter, statyw, pokrowiec, zaślepki. Informacja, czy lornetka miała upadek albo była kolimowana, odpowiada na najważniejsze pytanie kupującego.