Adapter do dużych lornetek do Orion Paragon-Plus (#07589)
- RodzajAkcesorium do lornetki
od 125,00 zł
Adapter statywowy łączy lornetkę z gwintem statywu fotograficznego 1/4 cala.
Szelki rozkładają ciężar lornetki na barki, a pokrowiec chroni ją w plecaku. Muszle oczne, paski i zaślepki obiektywów to części, które się zużywają albo gubią. Filtry słoneczne w oprawach na obiektywy pozwalają bezpiecznie oglądać Słońce, a optykę czyści się pędzelkiem i ściereczką z mikrofibry.
od 125,00 zł
od 99,00 zł
od 35,00 zł
od 39,00 zł
od 99,00 zł
Brak w magazynachod 69,00 zł
Brak w magazynachod 289,00 zł
Brak w magazynachod 279,00 zł
od 49,00 zł
Brak w magazynachod 39,00 zł
Brak w magazynachod 79,00 zł
od 39,00 zł
od 33,00 zł
Brak w magazynachod 319,00 zł
od 89,00 zł
od 33,00 zł
od 39,00 zł
od 29,00 zł
od 99,00 zł
od 129,00 zł
Lornetka na statywie pokazuje dużo więcej niż trzymana w rękach, bo obraz przestaje drżeć. Przydaje się to przy dużych lornetkach astronomicznych i przy dłuższym oglądaniu jednego obiektu, na przykład gromady gwiazd albo Księżyca. Większość lornetek ma z przodu zawiasu gniazdo z gwintem, zasłonięte zaślepką. Adapter wkręca się w to gniazdo, a drugim końcem w statyw fotograficzny z gwintem 1/4 cala. Niektórzy producenci mają własne adaptery, które pasują tylko do ich modeli, dlatego przed zakupem warto sprawdzić, czy lornetka ma gniazdo i jaki adapter do niego pasuje. Lornetki bez gniazda mocuje się obejmą zaciskaną na korpusie.
Pasek na szyję przy cięższej lornetce po kilku godzinach męczy kark. Szelki przenoszą ciężar na barki i trzymają lornetkę przy piersi, więc nie obija się przy marszu i jest pod ręką. Szelki z kieszenią albo futerałem chronią też optykę przed deszczem i kurzem. Pokrowiec z miękką wyściółką zabezpiecza lornetkę w plecaku i w samochodzie. Pasek albo pokrowiec dobiera się do wielkości lornetki: kompakty mają małe etui, a lornetki z obiektywami 50 mm i większymi osobne torby.
Muszle oczne z gumy z czasem pękają albo tracą kształt, a przy niektórych lornetkach odpadają przy upadku. Zaślepki na obiektywy i okulary łatwo zgubić w terenie. Producenci sprzedają je jako części zamienne do konkretnych modeli, dlatego przy zakupie trzeba sprawdzić nazwę i średnicę. Nowa muszla oczna albo zaślepka przywraca lornetce pełną sprawność bez oddawania jej do naprawy. Na dłuższy wyjazd warto mieć w plecaku zapasowe zaślepki.
Na Słońce wolno patrzeć przez lornetkę tylko z filtrami słonecznymi założonymi na oba obiektywy. Filtr w oprawie dobiera się do średnicy obiektywu, a oprawa musi siedzieć pewnie, żeby nie spadła przy poruszeniu lornetką. Przez filtr widać tarczę Słońca i większe plamy. Przed każdym użyciem folię ogląda się pod światło: dziurka albo rysa oznacza wymianę. Filtr zdejmuje się dopiero po odwróceniu lornetki od Słońca. Patrzenie na Słońce bez filtrów grozi trwałą utratą wzroku.
Luneta obserwacyjna to mały teleskop z obrazem prostym, zwykle z okularem zoom i obudową odporną na deszcz. Daje powiększenie kilkudziesięciu razy i pracuje na statywie, więc pokazuje kratery Księżyca i tarcze planet w większej skali niż lornetka. Luneta kątowa ma okular pod kątem 45°, więc wygodniej patrzy się nią wysoko nad horyzont.
Najpierw usuwa się piasek i kurz pędzelkiem albo gruszką, bo przetarcie zakurzonej soczewki rysuje powłoki. Dopiero potem smugi i odciski palców przeciera się ściereczką z mikrofibry, w razie potrzeby z płynem do optyki. Papierowe chusteczki i domowe środki czyszczące nie nadają się do soczewek. Ściereczkę przechowuje się w woreczku, żeby nie zbierała piasku.
Lornetkę przechowuje się w suchym miejscu, z zaślepkami na obiektywach i okularach. Po deszczu albo mrozie wyjmuje się ją z pokrowca i zostawia do wyschnięcia w temperaturze pokojowej.