Velbon to japoński producent statywów fotograficznych i obserwacyjnych.
Statyw z głowicą i adapterem pozwala oprzeć lornetkę albo lunetę i patrzeć bez drgań, a przy powiększeniu 10 razy i większym obraz jest wtedy dużo spokojniejszy. Statyw Velbon jest też w zestawie z lunetą i lornetką Kowa.
od 1 999,00 zł
Lornetka trzymana w rękach zawsze trochę drży, a im większe powiększenie, tym bardziej to widać. Przy 8 razy drżenie mało przeszkadza, przy 10 razy męczy przy dłuższej obserwacji, a przy 15 razy i więcej obraz skacze tak, że szczegóły giną. Na statywie ta sama lornetka pokazuje więcej, bo oko może spokojnie obejrzeć obiekt. Statyw przydaje się zwłaszcza przy obserwacji nieba, gdy długo patrzy się na jeden obiekt.
Większość lornetek ma z przodu zawiasu gniazdo z gwintem, zasłonięte zaślepką. Wkręca się w nie adapter w kształcie litery L, a drugim końcem przykręca do głowicy statywu z gwintem 1/4 cala. Lornetki bez gniazda mocuje się obejmą zaciskaną na korpusie. Luneta obserwacyjna ma gwint statywowy w stopce pod korpusem, więc przykręca się ją bezpośrednio.
Głowica decyduje o tym, jak wygodnie prowadzi się lornetkę albo lunetę. Głowica z dwiema osiami i rączką pozwala płynnie obracać w poziomie i pochylać w pionie, a po zablokowaniu trzyma ustawienie. Do płynnego prowadzenia lornetki po niebie dobrze sprawdza się głowica olejowa, która porusza się gładko i bez szarpnięć. Do obserwacji nieba liczy się to, czy głowica pozwala skierować lornetkę wysoko nad horyzont bez przewracania statywu.
Statyw powinien sięgać do wysokości oczu bez wysuwania kolumny centralnej do końca, bo wysunięta kolumna zmniejsza stabilność. Nogi rozkładane pod różnymi kątami pozwalają ustawić statyw na nierównym terenie i nisko, na przykład przy obserwacji z krzesła. Lżejszy statyw łatwiej nosić, ale cięższy lepiej znosi wiatr. Hak pod kolumną pozwala zawiesić plecak, który dociąża statyw.
Monopod, czyli statyw z jedną nogą, daje mniej stabilności niż trójnóg, ale rozkłada się w kilka sekund i mało waży. Opiera się go o ziemię i trzyma na nim lornetkę albo lunetę, co wystarcza, żeby uspokoić obraz przy powiększeniu 10 albo 12 razy. Sprawdza się tam, gdzie trójnóg zajmuje za dużo miejsca, na przykład na wąskim balkonie.
Jeden z takich zestawów łączy statyw Velbon z lunetą Kowa i małą lornetką Kowa 8x25. Luneta z zoomem 20-40x50 daje powiększenie od 20 do 40 razy i na statywie pokazuje kratery na Księżycu. Mała lornetka 8x25 służy do szukania obiektów i szybkiego spojrzenia, a luneta do dokładnego obejrzenia. Futerał chroni lunetę w terenie i w drodze.
Duże lornetki astronomiczne, na przykład 15x70 i większe, stawia się na statywie zawsze. Przy patrzeniu wysoko nad horyzont trzeba się pochylać pod lornetką, dlatego wygodniejsze są statywy z wysoką kolumną albo specjalne ramiona, które odsuwają lornetkę od nóg. Lornetka z okularami pod kątem 45° albo 90° rozwiązuje ten problem.
Statyw po deszczu rozkłada się i zostawia do wyschnięcia, żeby zaciski nóg nie korodowały. Piasek z zacisków usuwa się przed złożeniem, bo rysuje rury. Lornetkę i lunetę przechowuje się w suchym miejscu, z zaślepkami na obiektywach i okularach.
