Używane montaże paralaktyczne
Używany montaż paralaktyczny ocenia się po trzech rzeczach: luzach w osiach, pracy napędu i komplecie części.
Czytaj więcej
Zablokowana oś nie powinna się kiwać pod naciskiem ręki, silniki powinny pracować równo przy każdej prędkości, a w zestawie powinny być przeciwwagi, pręt, lunetka biegunowa i statyw. Montaż do astrofotografii najlepiej ocenić po wykresach prowadzenia, które sprzedający zapisał w programie do guidingu.
Brak wyników.
Przekładnia ślimakowa i luz
W klasycznym montażu paralaktycznym każdą oś obraca ślimak zazębiony z kołem ślimakowym. Zbyt luźno ustawiony ślimak daje luz, który przy zmianie kierunku ruchu przesuwa obraz z opóźnieniem. Zbyt ciasno ustawiony zacina się w niektórych pozycjach. Luz sprawdza się, kołysząc zablokowaną osią, a zacięcia, obracając oś silnikiem przez pełny obrót. Regulacja ślimaka jest zwykle możliwa do zrobienia samemu, ale wymaga cierpliwości.
Czytaj więcej
Wykresy prowadzenia
Właściciel, który fotografował z guidingiem, ma zwykle zapisane wykresy z programu prowadzącego. Pokazują one, o ile gwiazda odchodzi od zadanego miejsca i jak równo montaż prowadzi w obu osiach. Równy wykres bez nagłych skoków świadczy o dobrze ustawionej przekładni i dobrym wyważeniu. Warto poprosić o taki wykres i o informację, z jaką masą sprzętu i ogniskową był zrobiony.
Ustawienie na biegun
Śruby regulacji wysokości bieguna i azymutu powinny obracać się bez zacinania, a ich gwinty nie mogą być zerwane. Skala szerokości geograficznej powinna być czytelna. Lunetkę biegunową ogląda się przez okular: siatka powinna być ostra, a podświetlenie działać. Kalibrację lunetki sprawdza się w dzień, obracając oś rektascensji przy celowaniu w odległy obiekt; jeśli obiekt zatacza okrąg, lunetkę trzeba ustawić śrubami.
Pręt przeciwwagi i siodło
Pręt przeciwwagi powinien wkręcać się prosto, mieć cały gwint i śrubę bezpieczeństwa na końcu. Przeciwwagi pasują do średnicy pręta konkretnego montażu, więc ich brak trzeba uzupełnić u producenta. Siodło powinno przyjmować szynę teleskopu, typu Vixen albo Losmandy, i dociskać ją pewnie bez rysowania.
Montaże harmoniczne
Montaże z przekładnią harmoniczną nie mają luzu, są lekkie i przy mniejszym sprzęcie pracują bez przeciwwag. Mają za to większy błąd okresowy niż klasyczne, więc do zdjęć wymagają guidingu. W używanym egzemplarzu sprawdza się pracę w obu osiach, łączność z aplikacją albo sterownikiem i to, czy sprzęgło albo hamulec trzyma oś po wyłączeniu zasilania.
Statyw i pier
Statyw powinien stać stabilnie, a głowica pasować do podstawy montażu. Ciężkie montaże sprzedaje się czasem z pierem i adapterem do niego; warto sprawdzić, czy adapter pasuje do posiadanego piera albo statywu. Półka na okulary usztywnia nogi statywu i bywa gubiona. Statyw z cienkimi aluminiowymi nogami pod ciężkim montażem drga dłużej, więc czasem warto go wymienić na mocniejszy. Ciężką głowicę montażu przenosi się osobno od statywu i przeciwwag, zawsze z odkręconym prętem.
Przeróbki
Montaże paralaktyczne często są przerabiane: wymiana przekładni zębatej na pasową, nowe łożyska, czyszczenie i nowy smar, regulacja ślimaków. Dobrze zrobiona przeróbka poprawia prowadzenie, ale powinna być opisana w ogłoszeniu razem z informacją, kto ją wykonał.
Co podać w ogłoszeniu
W ogłoszeniu podaje się model, nośność, rodzaj napędu i komplet, a przy montażach do zdjęć także przykładowy wykres prowadzenia. Zdjęcia głowicy, lunetki biegunowej i pilota odpowiadają na najważniejsze pytania kupujących.