Jasny Newton, około f/4 do f/5, ma komę: gwiazdy na brzegach pola wyglądają jak przecinki skierowane na zewnątrz kadru. W okularze przy małym polu mało to przeszkadza, ale na dużej matrycy kamery widać to od razu. Korektor komy wkłada się do wyciągu przed kamerę albo okular i przywraca okrągłe gwiazdy na większej części pola. Część korektorów zostawia ogniskową bez zmian, a część lekko ją skraca albo wydłuża, co zmienia też światłosiłę.
Czytaj więcej
Korektor pola do refraktora
Refraktor skupia światło na lekko wygiętej powierzchni, więc gdy środek zdjęcia jest ostry, gwiazdy na brzegach są rozmyte i wydłużone. Korektor pola, wkręcany między wyciąg a kamerę, wypłaszcza tę powierzchnię. Korektor 1x nie zmienia ogniskowej, a korektor z reduktorem jednocześnie spłaszcza pole i skraca ogniskową. Do refraktorów zaprojektowanych do zdjęć, na przykład w układzie Petzvala, korektor nie jest potrzebny, bo mają go w tubusie.
Reduktor ogniskowej
Reduktor skraca ogniskową, a z nią światłosiłę. Schmidt-Cassegrain o światłosile f/10 z reduktorem 0,63x pracuje przy około f/6,3, więc pole jest szersze, a czas naświetlania przy tej samej jasności obiektu krótszy. Reduktory do refraktorów, na przykład 0,75x albo 0,6x, często projektuje się do konkretnego modelu teleskopu. Reduktor przydaje się też przy obserwacjach wizualnych, gdy chce się zmieścić w polu większy obiekt.
Odległość robocza
Korektor i reduktor dają ostre gwiazdy tylko wtedy, gdy matryca stoi w określonej odległości od ich ostatniej soczewki. Producent podaje ją w milimetrach, a przy wielu korektorach z gwintem T2 wynosi 55 mm. Odległość ustawia się pierścieniami dystansowymi, licząc grubość adapterów, koła filtrowego i filtrów. Gdy gwiazdy na brzegach są wydłużone w stronę środka kadru albo od niego, odległość jest zła. Gdy różnią się w różnych rogach zdjęcia, kamera jest przechylona i trzeba usunąć luz w torze optycznym.
Korektor dyspersji atmosferycznej
Planeta nisko nad horyzontem ma z jednej strony niebieską, a z drugiej czerwoną obwódkę, bo atmosfera rozszczepia światło jak pryzmat. Korektor dyspersji atmosferycznej (ADC) ma dwa obracane pryzmaty, którymi kompensuje to rozszczepienie. Przydaje się przy obserwacji i fotografii planet, które w Polsce latem stoją nisko na niebie.
Korektory do nasadek i teleskopów słonecznych
Nasadka binokularowa wymaga dłuższej drogi światła i w wielu teleskopach nie daje się ustawić w ostrości. Korektor do nasadki wydłuża ogniskową i przesuwa punkt ostrości, a przy okazji koryguje wady, które wnoszą pryzmaty nasadki. Do teleskopów słonecznych H-alfa są osobne korektory, które pozwalają użyć z nimi nasadki binokularowej.
Jak dobrać korektor
Korektor albo reduktor dobiera się do konkretnego teleskopu, jego światłosiły i wielkości matrycy kamery. Producenci teleskopów podają, który model pasuje i jaki daje okrąg ostrego pola. Przed zakupem warto sprawdzić gwint po stronie wyciągu i po stronie kamery oraz potrzebne pierścienie dystansowe. Korektor przechowuje się z zaślepkami, bo kurz na jego soczewkach widać na zdjęciach jako ciemne pierścienie.