Używane tuby optyczne
Używaną tubę optyczną kupuje się zwykle pod montaż, który już się ma, więc najpierw sprawdza się, czy go uniesie i czy szyna pasuje do siodła.
Czytaj więcej
Potem ogląda się optykę: powłokę lustra w teleskopie zwierciadlanym, a w refraktorze to, czy między soczewkami nie ma grzyba. Wyciąg okularowy powinien przesuwać się płynnie i bez luzów, także pod ciężarem okularu albo kamery.
Brak wyników.
Co bywa w komplecie
Tuba optyczna z giełdy może przyjść z obejmami, szyną dovetail, szukaczem, nasadką kątową i zaślepkami albo jako sam tubus. Brakujące obejmy i szyna oznaczają, że tuby nie da się od razu założyć na montaż, a obejmy muszą pasować do średnicy tubusu. Warto zapytać o oryginalną torbę albo walizkę, bo tuba bez osłony łatwo się obija w transporcie. Dokupione przez właściciela części, na przykład lepszy wyciąg, korektor pola albo silnik ostrości, podnoszą wartość oferty.
Czytaj więcej
Dopasowanie do montażu
Masę tuby razem ze wszystkim, co się do niej przykręca, porównuje się z nośnością montażu. Do obserwacji wizualnych wystarczy, że montaż utrzyma zestaw stabilnie, a do zdjęć potrzebny jest zapas. Szyna typu Vixen pasuje do większości małych i średnich montaży, szyna Losmandy do cięższych. Długa tuba, nawet lekka, łapie wiatr i potrzebuje mocniejszego montażu niż krótka o tej samej masie.
Oględziny optyki
W teleskopie zwierciadlanym lustro ogląda się, świecąc latarką w tubus pod kątem. Kurz i drobne rysy na krawędzi mało zmieniają obraz, plamy i prześwitująca powłoka obniżają kontrast, a lustro można oddać do ponownego napylenia. W refraktorze soczewki ogląda się pod światło: grzyb wygląda jak nitki albo pajęczynki między soczewkami. W katadioptrykach ogląda się płytę korekcyjną albo menisk z przodu i przez nie wnętrze tubusu.
Mechanika
Wyciąg powinien przesuwać się płynnie, bez ślizgania i bez martwego zakresu przy zmianie kierunku. Śruby kolimacyjne w teleskopach zwierciadlanych muszą dawać się przekręcić. Wgniecenia tubusu przy celi lustra albo przy wyciągu mogą przesuwać optykę, a ślady uderzeń przy obiektywie refraktora mogą oznaczać przesuniętą soczewkę. Tuby sprzedawane po astrofotografach często mają przykręcone dodatkowe szyny, uchwyty i prowadnice kabli.
Test na gwieździe
Najlepiej obejrzeć tubę na jasnej gwieździe przy dużym powiększeniu, choćby na montażu sprzedającego. Lekko rozogniskowana gwiazda powinna wyglądać jak równe pierścienie po obu stronach ostrości. W dzień można sprawdzić ostrość na odległym kominie albo antenie, nigdy w stronę Słońca. Teleskop zwierciadlany po transporcie zwykle trzeba skolimować i nie świadczy to o wadzie.
Części i akcesoria do starszych modeli
Tuby popularnych modeli łatwo potem rozbudować, bo korektory, wyciągi, obejmy i zaślepki do nich są w sprzedaży od lat. Do mniej znanych albo wycofanych modeli trudniej dobrać korektor pola czy reduktor, a odległość roboczą trzeba ustalać samemu. Przed zakupem warto sprawdzić, czy producent albo inni sprzedawcy nadal mają w sprzedaży akcesoria do danej tuby.
Przesyłka czy odbiór
Tubę najlepiej odebrać osobiście, bo w przesyłce łatwo przesunąć lustra albo soczewki. Jeśli przesyłka jest konieczna, tubę pakuje się w walizkę z pianką albo w kilka warstw pianki w sztywnym kartonie, z zablokowanym wyciągiem i zdjętym szukaczem.
Co podać w ogłoszeniu
W ogłoszeniu podaje się układ optyczny, aperturę i ogniskową, masę tuby, rodzaj szyny i listę elementów w komplecie. Zdjęcia optyki pod światło i zdjęcie całej tuby z obejmami pomagają kupującemu ocenić, czy tuba pasuje do jego montażu.