Do astrofotografii

Jaki teleskop do zdjęć

Najczęściej na początek wybiera się mały refraktor apochromatyczny o krótkiej ogniskowej. Jest lekki, nie wymaga kolimacji, ma szerokie pole i wybacza drobne błędy prowadzenia. Z korektorem pola daje gwiazdy ostre do brzegu matrycy. Newton o światłosile około f/4 do f/5 zbiera więcej światła przy tej samej masie, ale potrzebuje korektora komy i dokładnej kolimacji. Ritchey-Chrétien i Schmidt-Cassegrain z reduktorem mają długą ogniskową, która pasuje do małych galaktyk i mgławic planetarnych, lecz wymaga bardzo dokładnego prowadzenia.

Ogniskowa i pole widzenia

Krótka ogniskowa, do około 500 mm, mieści duże mgławice i fragmenty Drogi Mlecznej i łatwiej z nią o ostre gwiazdy. Długa ogniskowa powiększa małe obiekty, ale każdy błąd prowadzenia i każde drganie powietrza widać od razu. Pole widzenia zależy od ogniskowej i wielkości matrycy kamery. Jasna optyka, czyli mała liczba po f/, pozwala zebrać tyle samo światła w krótszym czasie.

Kamera i guiding

Do zdjęć używa się lustrzanki albo bezlusterkowca z pierścieniem T2 albo kamery astronomicznej. Kamery astronomiczne z chłodzeniem mają mniej szumu przy długich naświetlaniach, a monochromatyczne z kołem filtrowym pozwalają fotografować w wąskich pasmach. Guiding działa tak, że mała kamera patrzy przez lunetkę guidującą albo przystawkę pozaosiową na gwiazdę, a program co kilka sekund wysyła do montażu poprawki. Lunetkę guidującą mocuje się na szynie nad tubusem albo w stopce szukacza.

Ostrość i filtry

Ostrość ustawia się na jasnej gwieździe, a maska Bahtinova pokazuje ją jako układ trzech promieni, który przy dobrej ostrości jest symetryczny. Elektryczny fokuser pozwala poprawiać ostrość w nocy, gdy temperatura spada i tubus się kurczy. Z miasta mgławice emisyjne fotografuje się przez filtry wąskopasmowe H-alfa, OIII i SII, a kamera kolorowa korzysta z filtrów dwupasmowych.

Obróbka zdjęć

Pojedyncza klatka jest zaszumiona. Dopiero program składa dziesiątki albo setki klatek w jedno zdjęcie i usuwa z niego szum. Do tego robi się klatki kalibracyjne: ciemne (z zakrytym teleskopem), płaskie (z równomiernie oświetlonym polem) i bias. Usuwają one szum matrycy, kurz na optyce i winietę na brzegach kadru. Księżyc i planety fotografuje się kamerą planetarną jako krótki film, z którego program wybiera najostrzejsze klatki.